Die Eensaamheid Epidemie

Ek het onlangs op hierdie onderhoud afgekom wat Matt D’Avella met Johann Hari gevoer het oor sy boek “Lost Connections: Why You’re Depressed and How to Find Hope“. In hierdie onderhoud raak hulle aan vele punte wat so in ons hedendaagse samelewing ingegrein is dat dit soms vreemd is om te dink daar is ou oplossing vir hierdie nuwe probleme van ons tyd.

Wat helder uitstaan, en ook die onderliggende toon is, is dat mense mekaar nodig het. Die mensdom het die slimste en sterkste spesie geraak omdat die mens geleer het om saam te staan deur moeilike tye. Die probleem is egter dat in die afgelope paar jaar het die mens hom en haarself al meer probeer individualiseer en onttrek van die samelewing in die bree. Al meer dinge kan afgelewer word en sonder veel moeite.

Depressie is ‘n siekte wat al meer mense elke jaar byt en dit lyk asof die oplossing gedeeltelik is om by mense uit te kom en die te isoleer nie. Johann noem dat in die Weste as iemand hartseer is en gelukkig wil wees doen hulle iets vir hulself, en in die Ooste as iemand hartseer is en gelukkig wil voel doen hulle iets vir iemand anders. Die Ooste se depressie vlakke is heelwat laer as die in die Weste.

Luister gerus na die onderhoud en dink self verder oor wat dit in jou los maak…

Dit het my laat besef dat alleenheid of die beter woord, eensaamheid ‘n ding is! Volgens Thrive Union sê 40% van mense vandag dat hulle eensaam is, teenoor slegs 20% in die 1980’s. Engeland het ‘n Departement van Eensaamheid in hulle parlement gestig. Eensaamheid is ‘n indikator van die mens wat die behoefte na gemeenskap of sosialisering uitdruk. Thrive Union lig in hulle video van dieselfde redes uit wat die toename in eensaamheid aanhelp; tegnologie en individualisme. Deur in goeie verhoudings te belê kan die gevolge van eensaamheid merkwaardig verminder en selfs verwyder. Wat ook interessant is, is dat verhoudings wat eensaamheid teenwerk nie eenrigting verhoudings is waar daar net gekry word nie, maar verhoudings is wat wederkerig is, ja, waar daar gekry word, maar ook waar daar ruimte is om te gee.

Die Engelse posdiens het ‘n kreatiewe manier gekry om eensaamheid aan te spreek. Ek dink graag saam met julle… Hoe gaan ons eensaamheid in ons gemeenskappe aanspreek? Wat kan jy in jou onmiddelike omgewing doen om eensaamheid aan te spreek?

 

verbeeldingsaktivis

Vanoggend sit ek en dink, en heel uit die blou kom die gedagte na my toe. Die mens is mens, omdat hy die vermoe het om te kan dink, en nie net te dink in die sin van die mooi planne beraam om die beste resultate die vinnigste te kan kry nie, nee. Die mens is anders omdat die mens nie deur konkrete trail-error voute hoef te leer nie, maar het ‘n verbeelding gekry om daardie voute te maak.

Die verbeelding onderskei die mens, dink ek, van alle ander bekende wesens, in die sin dat die verbeelding dien as ‘n denkbeeldige sandput waar planne reeds uitgespeel kan word sonder om enige konkrete vorm daaraan te gee. In die verbeelding kan die kok homself indink hoe die spesifieke dis gaan proe as hy sekere bestandele saamvoeg, die predikant kan rofweg vastel hoe sy gehoor gaan reageer op die boodskap wat hy wil bring, die verbeelding maak ons as mens anders.

Party se abstrakte vermoens is wel beter ontwikkel as ander, of dalk is party se vertolking van verbeelding beter, hoe om daardie abstraksie te konkretiseer.

In my huidige studies werk ek heelwat op die digitale wereld. Ek het nou gewonder of die digitale wereld nie moontlik die rol van verbeelding begin inneem nie? Waar die digitale die verbeelding word, waar scenarios nou in algoritmes ingevoer en uitgespoeg word, waar instrumente saamgevoeg word om te luister hoe dit lewendig gaan klink.

Of hierdie digitale verbeelding ‘n gevaar of geleentheid is, is ek nog nie seker nie, moontlik albei, soos alles maar is. Ek wonder net of dit nie moontlik mense dommer, stomper, stiller, luier, maak nie, omdat die rekenaars nou al die werk doen wat die mens voorheen gedoen het. Wat gaan oorbly vir die mens om daadwerklik te doen? Wat gaan die mens op die einde die mens maak?

Vrye wil? Google is klaar besig om jou voorkeure aan te leer en jou voorstelle te gee in lyn met jou voorkeure, jy kies dan immers wat vir jou voorgese word. Hoe gaan die mens nog werklik lewe? Lewe in ‘n selfstandige vorm, nie afhanklik van tegnologie nie, waar verbeelding nog seevier bo digitale sandputte. Waar die mens die werk doen en masjien slegs opdragte uitvoer, in plaas daarvan waar die masjien nuwe opdragte voorstel en die mens uitvoer.

Daarom sal ek myself vandag ‘n verbeeldingsaktivis noem, want met die afskeep van die verbeelding gaan die digitaliseerde lewe oorneem en uiteindelik mag ‘n dooie lewe moontlik gelei word…