The Protestant Ethic and the Spirit of Capitalism: The Spirit of Capitalism

—————————————————————

The Spirit of Capitalism

—————————————————————

Definition must be gradually put together out of the individual parts which are taken from historical reality to make it up. Thus the final and definitive concept cannot stand at the beginning of the investigation, but must come at the end.

Let us pause a moment to consider this passage, the philosophy of which Kürnberger sums up in the words, “They make tallow out of cattle and money out of men”. The peculiarity of this philosophy of avarice appears to be the ideal of the honest man of recognized credit, and above all the idea of a duty of the individual toward the increase of his capital, which is assumed as an end in itself. Truly what is here preached is not simply a means of making one’s way in the world, but a peculiar ethic. The infraction of its rules is treated not as foolishness but as forgetfulness of duty. That is the essence of the matter. It is not mere business astuteness, that sort of thing is common enough, it is an ethos. This is the quality which interests us.

Capitalism existed in China, India, Babylon, in the classic world, and in the Middle Ages. But in all these cases, as we shall see, this particular ethos was lacking. Now, all Franklin’s moral attitudes are coloured with utilitarianism. Honesty is useful, because it assures credit; so are punctuality, industry, frugality, and that is the reason they are virtues.

According to Franklin, those virtues, like all others, are only in so far virtues as they are actually useful to the individual, and the surrogate of mere appearance is always sufficient when it accomplishes the end in view.

In fact, the summum bonum of this ethic, the earning of more and more money, combined with the strict avoidance of all spontaneous enjoyment of life, is above all completely devoid of any eudæmonistic, not to say hedonistic, admixture.

Man is dominated by the making of money, by acquisition as the ultimate purpose of his life. Economic acquisition is no longer subordinated to man as the means for the satisfaction of his material needs.

The spirit of capitalism, in the sense in which we are using the term, had to fight its way to supremacy against a whole world of hostile forces.

At all periods of history, wherever it was possible, there has been ruthless acquisition, bound to no ethical norms whatever. Like war and piracy, trade has often been unrestrained in its relations with foreigners and those outside the group. The double ethic has permitted here what was forbidden in dealings among brothers.

Likewise the inner attitude of the adventurer, which laughs at all ethical limitations, has been universal.

The most important opponent with which the spirit of capitalism, in the sense of a definite standard of life claiming ethical sanction, has had to struggle, was that type of attitude and reaction to new situations which we may designate as traditionalism.

The opportunity of earning more was less attractive than that of working less. He did not ask: how much can I earn in a day if I do as much work as possible? but: how much must I work in order to earn the wage, 2½ marks, which I earned before and which takes care of my traditional needs? This is an example of what is here meant by traditionalism.

Labour must, on the contrary, be performed as if it were an absolute end in itself, a calling.

In the past this was in every case an extremely difficult problem.17 And even today it could probably not get along without the support of a
powerful ally along the way, which, as we shall see below, was at hand at the time of its development.

In general it is otherwise, and that is a point of no little importance from our view-point, only with girls having a specifically religious, especially a Pietistic, background.

The ability of mental concentration, as well as the absolutely essential feeling of obligation to one’s job, are here most often combined with a strict economy which calculates the possibility of high earnings, and a cool self-control and frugality which enormously increase performance.

Nevertheless, we provisionally use the expression spirit of (modern) capitalism22 to describe that attitude which seeks profit rationally and systematically in the manner which we have illustrated by the example of Benjamin Franklin.

Even in the nineteenth century its classical representatives were not the elegant gentlemen of Liverpool and Hamburg, with their commercial fortunes handed down for generations, but the self-made parvenus of Manchester and Westphalia, who often rose from very modest circumstances. As early as the sixteenth century the situation was similar; the industries which arose at that time were mostly created by parvenus.

The form of organization was in every respect capitalistic; the entrepreneur’s activity was of a purely business character; the use of capital, turned over in the business, was indispensable; and finally, the objective aspect of the economic process, the book-keeping, was rational. But it was traditionalistic business, if one considers the spirit which animated the entrepreneur: the traditional manner of life, the traditional rate of profit, the traditional amount of work, the traditional manner of regulating the relationships with labour, and the essentially traditional circle of customers and the manner of attracting new ones. All these dominated the conduct of the business, were at the basis, one may say, of the ethos of this group of business men. Now at some time this leisureliness was suddenly destroyed, and often entirely without any essential change in the form of organization, such as the transition to a unified factory, to mechanical weaving, etc. What happened was, on the contrary, often no more than this: some young man from one of the putting out families went out into the country, carefully chose weavers for his employ, greatly increased the rigour of his supervision of their work, and thus turned them from peasants into labourers. On the other hand, he would begin to change his marketing methods by so far as possible going directly to the final consumer, would take the details into his own hands, would personally solicit customers, visiting them every year, and above all would adapt the quality of the product directly to their needs and wishes. At the same time he began to introduce the principle of low prices and large turnover. There was repeated what everywhere and always is the result of such a process of rationalization: those who would not follow suit had to go out of business. The idyllic state collapsed under the pressure of a bitter competitive struggle, respectable fortunes were made, and not lent out at interest, but always reinvested in the business. The old leisurely and comfortable attitude toward life gave way to a hard frugality in which some participated and came to the top, because they did not wish to consume but to earn, while others who wished to keep on with the old ways were forced to curtail their consumption.

The people filled with the spirit of capitalism to-day tend to be indifferent, if not hostile, to the Church.

But more often and, since that motive is not peculiar to them, but was just as effective for the traditionalist, more correctly, simply: that business with its continuous work has become a necessary part of their lives. That is in fact the only possible motivation, but it at the same time expresses what is, seen from the view-point of personal happiness, so irrational about this sort of life, where a man exists for the sake of his business, instead of the reverse.

Of course, the desire for the power and recognition which the mere fact of wealth brings plays its part.

The ideal type of the capitalistic entrepreneur, as it has been represented even in Germany by occasional outstanding examples, has no relation to such more or less refined climbers. He avoids ostentation and unnecessary expenditure, as well as conscious enjoyment of his power, and is embarrassed by the outward signs of the social recognition which he receives. His manner of life is, in other words, often, and we shall have to investigate the historical significance of just this important fact, distinguished by a certain ascetic tendency, as appears clearly enough in the sermon of Franklin which we have quoted. It is, namely, by no means exceptional, but rather the rule, for him to have a sort of modesty which is essentially more honest than the reserve which Franklin so shrewdly recommends. He gets nothing out of his wealth for himself, except the irrational sense of having done his job well.

Now, how could activity, which was at best ethically tolerated, turn into a calling in the sense of Benjamin Franklin?

It might thus seem that the development of the spirit of capitalism is best understood as part of the development of rationalism as a whole, and could be deduced from the fundamental position of rationalism on the basic problems of life. In the process Protestantism would only have to be considered in so far as it had formed a stage prior to the development of a purely rationalistic philosophy.

The worldly rational philosophy of the eighteenth century did not find favour alone or even principally in the countries of highest capitalistic development. The doctrines of Voltaire are even to-day the common property of broad upper, and what is practically more important, middle-class groups in the Romance Catholic countries.

We are here particularly interested in the origin of precisely the irrational element which lies in this, as in every conception of a calling.

Kommentaar sal in die toekoms gelewer word.

—————————————————————

Dit was dan The Spirit of Capitalism

—————————————————————

13/10/2011

Algemene Sinode Dag 4

Die oorgrote meerderheid van die sinode stem JA vir die Belydenis van Belhar.
Prys die Here!

Dames en here, vandag was een van die dae vir die geskiedenisboeke. Die atmosfeer toe ek in die saal in stap terwyl die gesprekke oor die Belhar belydenis besig was, was een van afwagting. Die behoudende groep het begin besef dat in hulle veg teen die oorgrote meerderheid wat pleit vanuit hulle harte vir die aanvaarding van die belydenis.

Die dominees het regtig diep met sigbare oortuiging van die Heilige Gees gepraat vanuit hulle harte. Dit was ‘n besondere ervaring. Soos die dominees gepraat het, het mens bewus geraak dat die Here regtig teenwoordig is in hierdie vergadering. Met stemtyd het seker 95% van die saal hulle oranje kaartjies in die lug opgesteek om vir die aanvaarding te stem, en in minder as 10 sekondes was dit besluit en aanvaar.

Wat ‘n wonderlike God dien ons nie dat Hy die geestes oe van die mense oopgemaak het om die toekoms raak te sien. Wat 25jaar gelede begin is, het vandag uiting gekry in die geledere van die NG Kerk. ‘n Jong dominee het gepleit en gese dat die ouer geslag moet dink, nie aan hulleself nie, maar aan die geslag wat na hulle volg. ‘n Baie bejaarde oom wat as ouderling afgevaardig is, het toe juis later dit bekend gemaak dat hy self nie saamstem met wat voorgestel word nie, maar dat hy daarvoor sal stem ten gunste van die nuwe geslag van die kerk. Goddelik!

Met tee-tyd na die stem het mense handgedruk en hier en daar was dominees se oe rooi met tekens van trane. Ds Jan Lubbe het onder andere gese dat die teologie waaroor dosente ‘n dekade gelede hul poste verloor het is vandag aanvaar.

Hopelik sal vandag, 13 Oktober 2011, jou aanspoor om jouself beroepbaar te stel nie net in die NGK nie, maar ook in die VGK!

Die besluit is geneem, die bal is aan die rol, dit is nou ons werk om die bal in die regte rigting te laat rol. Ons nuwe geslag van dominees moet nou voortbou op vandag se besluit.

SOLI DEO GLORIA!

13/10/2011

Algemene Sinode Dag 3

Hier volg enkele uittreksels vanaf die Kerkbode se Facebook blad wat gister gebeur het hier by die sinode. Die hoof dinge was maar Doop, Saamwoon, en die Duiwel.

BESLUITE RONDOM DIE DOOP:

1. Die Algemene Sinode bevestig ons gereformeerde oortuiging dat die Verbondsdoop uitdrukking gee aan die grondwaarheid van die Evangelie dat God se genade en trou te alle tye ons gelowige aanvaarding daarvan voorafgaan en selfs omsluit.

2. Die Algemene Sinode vra daarom kerkrade en predikante om die gereformeerde verstaan van die verbondsdoop met oortuiging en deernis te verduidelik en te bevestig, ook aan lidmate wat ander oortuigings oor die doop huldig.

3. Die Algemene Sinode gee terselfdertyd erkenning aan die feit dat Christelike kerke nie almal dieselfde Doopbeskouing huldig nie, maar dat ons nogtans saam met mekaar deel uitmaak van die Kerk van Christus.

4. Die Algemene Sinode gee dankbaar erkenning aan lidmate wat ten spyte van hulle ander verstaan van die doop steeds lojaal bly aan die kerkverband en wil hulle verseker dat hulle ‘n geestelike tuiste in die NG Kerk het.

5. Die Algemene Sinode vra opreg verskoning vir lidmate wat op een of ander wyse rondom die doop seergekry het, en nooi hulle uit tot onderlinge gesprek waar daar op pastorale wyse saam oor die saak gesels en gebid kan word.

6. Die Algemene Sinode verseker lidmate wat die NG Kerk vanweë hulle doopverstaan verlaat het, dat die NG Kerk ’n geestelik tuiste wil wees vir alle kinders van die Here en nooi hulle hartlik uit om hulle regmatige plek in hulle plaaslike NG gemeente in te neem en saam te werk aan die koms van God se koninkryk.

VERTREKPUNTE VIR GESPREK:

1. Die Sinode is van oordeel dat die gesprek en beredenering oor die gereformeerde vertrekpunte van die doop deur die jare in die Nederduitse Gereformeerde Kerk deurdag is en ’n rykdom van teologie ontsluit.

2. Die Sinode bevestig weer dat die verbondsteologie sentraal staan in die beredenering van doopherdenking of -herinnering.

3. Die Algemene Sinode bevestig dat in gehoorsaamheid aan die verbondsbelofte van ouers, ouers en die kerk verantwoordelikheid moet aanvaar vir die verbondsonderrig (kategese) van hul gedoopte kinders sodat hulle gelei word tot ’n toeëiening van die heil (belydenisaflegging) wat nie aan ’n bepaalde ouderdom gekoppel kan word nie (soos tans in die Kerkorde vasgestel word) en versoek daarom die Taakspan Kategese om die plek, aard en ouderdom vir belydenisaflegging te ondersoek.

4. Die Sinode besluit om niks by te voeg tot die gesprek oor die doop, kindernagmaal en kategese nie, maar wel net te fokus op die opdrag oor doopviering.

TERMINOLOGIE:

Die Sinode beveel aan dat die kerk eerder die woorde doopherdenking of doopherinnering sal gebruik.

RIGLYNE VIR DIE HERDENKING/HERINNERING:

1. Die Sinode bevestig dat die heil altyd en in alle omstandighede gevier moet word.

2. Die Algemene Sinode wys lidmate daarop dat die gereelde viering van die nagmaal die primêre plek van viering is.

3. Die Algemene Sinode bevestig dat die doopherinnering/viering nie as ’n her/weerdoop interpreteer mag word nie, maar direk met die verbonds-/christelike doop saamhang.

4. Die Sinode besluit dat gemeentes aangemoedig word om geleenthede te skep waar doopherinnering of herdenking deel word van lidmate en gemeentes se verhaal.

5. Die Sinode beveel aan dat sakramentsviering ’n groter rol binne liturgie, kategese en die erediens sal speel.

6. Dit staan Kerkrade ook vry om toepaslike rituele te vestig wat die behoefte van sulke lidmate opvang om simbolies uitdrukking te gee aan hulle sterwe en opstanding saam met Christus.

7. Hierdie rituele is nie Sakramente nie en vervang nie die Verbondsdoop nie.

OPDRAGTE RONDOM DIE DOOP:

Die Algemene Sinode gee aan ADGO opdrag om ’n taakspan te benoem wat ondersoek doen na wyses waarop daar aan doopherinnering / doopherdenking gestalte gegee kan word. AKLAS word versoek om die Sinode te bedien met ’n dokument wat die noodsaak van die verhouding tussen die doop as eenmalige toesegging in die heil en nagmaal as herhalende viering van die heil binne die verbondsteologie belig.

BESLUITE OOR DIE HUWELIK EN SAAMWOON:

1. Die Algemene Sinode neem kennis van die verslag en spreek sy waardering uit vir die kommissie se eerlike poging om verantwoordelik met hierdie kontekstuele saak om te gaan.

2. Die Algemene Sinode besef dat die huwelik soos ons dit vandag ken die produk van eeue se ontwikkeling is. Daarom kan sommige huweliksgebruike soos in die Bybel beskryf, byvoorbeeld leviraatshuwelike en die vrou as besitting, nie sonder meer dien as riglyne vir hoe Christelike huwelike vandag behoort te wees nie.

3. Die Algemene Sinode erken dat saamwoonverhoudings (wat die seksuele insluit) vandag ‘n werklikheid in die samelewing is. Daar is verskillende redes waarom mense saamwoon. Sommige mense woon saam omdat hulle seksuele eksklusiwiteit nie as ’n belangrike aspek van ’n verhouding beskou nie. Hierdie verhoudings is weens die nie-permanente en selfsugtige aard daarvan, eties onaanvaarbaar.

4. Die Algemene Sinode is bewus daarvan egter dat daar ander redes is waarom ander pare saamwoon. Sommige woon saam met die argument dat hulle die huwelik hoog ag en daarom seker wil maak dat hulle in alle opsigte by mekaar pas, ook wat die seksuele betref, voordat hulle trou. Hierdie verhoudings reflekteer in baie opsigte die Bybelse waardes van liefde, respek en eksklusiwiteit en kan dus nie sonder meer afgewys word nie.

5. Die Algemene Sinode is nogtans daarvan oortuig dat die historiese ontwikkeling van die huwelik in die Bybel en in die geskiedenis vir ons duidelike riglyne bied van wat ’n Christelike huwelik is: ’n vaste, formele ooreenkoms tussen twee persone van die teenoorgestelde geslag om hulle lewens in alle opsigte met mekaar te deel in ’n lewenslange verbintenis waarin seksualiteit ‘n eksklusiewe karakter dra, geseën of bevestig deur die kerk, gesluit in die teenwoordigheid van getuies, sover as moontlik in die gemeenskap van gelowiges en verkieslik erken deur die staat as ’n wettige huwelik.

6. Die Algemene Sinode oordeel dat, in die lig van bostaande, gelowiges met reg die huwelik ’n gawe van God noem en dat seksuele gemeenskap buite so ’n vaste, formele ooreenkoms nie aan Christelike riglyne voldoen nie.

7. Die Algemene Sinode beskou die reëlings van mediese fondse en pensioenskemas wat voordele van mense ontneem wanneer hulle na die dood van ’n eggenoot/eggenote weer in die huwelik tree, as eties problematies en onderneem om nogeens met die betrokke owerhede hieroor in gesprek te tree.

8. Die Algemene Sinode wil mense wat in ? etiese saamwoonverhouding leef en dus die Christelike norme vir die huwelik uitleef, aanmoedig om die verbintenis nog vaster te maak deur die kerklike en staatkundige aspekte ook in plek te kry.

9. Bostaande besluite word nie afsonderlik nie, maar deurgaans as ’n eenheid beskou oor die kerk se standpunt ten opsigte van die saamwoon van ongetroudes.

10. Die Algemene Sinode aanvaar dat al die implikasie rondom die bevestiging van ’n enkel kerklike huweliksverbintenis nog nie uitgeklaar is nie en daarom op hierdie stadium nie ten gunste van so ’n reëling nie.

PASTORALE VERSORGING:

Die Sinode versoek leraars om in pastorale hantering van pare-in-verhouding, hulle met deernis te begelei van onvolledige verbintenisse na die omvattende, Bybelse verbintenis van die Christelike huwelik, en hierdie ideaal nooit af te water nie.

OPDRAGTE:

1. Ons verwys vir ondersoek na ’n kommissie die vraagstuk van die veranderende seksuele raamwerk en seksuele waardes van ons gemeenskappe.

2. Die Sinode word versoek om ’n huwelikskursus te ontwikkel wat aan die jeug en ander vrywillig bedien word in die jaar na belydenis aflegging. Die oorsprong van huweliksprobleme word dan aangespreek en word die simptome (soos saamwoon) voorkom. Tans is die leiding vir die huwelik nie voldoende nie en word voorbeelde van ouers en die media slaafs nagevolg.

3. Die Algemene Sinode gee opdrag aan die Moderamen om weë te soek waarin daar met die staat en ander rolspelers in gesprek getree word om wyses te vind waar daar nie teen persone gediskrimineer word op grond van die voortgaande voordele verbonde aan mediese fondse en pensioenskemas nie.

ROL EN PLEK VAN DIE HUWELIK:

1. Die Algemene Sinode bevestig die plek en waarde van die Christelike huwelik in die kerk en die gemeenskap en motiveer leraars en lidmate om die duursaamheid daarvan te bevorder.

2. Die Algemene sinode versoek leraars en lidmate om gesonde huwelike aktief te bevorder en moeite te doen met huweliksvoorbereiding en huweliksverryking, omdat die idee en praktyk van huwelike verskraal het.

3. Die Algemene Sinode motiveer gemeentes om jaarliks op die tweede Sondag van Februarie wêreldhuweliksdag te vier.

BESLUITE OOR DIE BEDIENING VAN BEVRYDING:

1. Die Algemene Sinode bely met blydskap die oorwinning van Jesus Christus oor al die manifestasies van die duiwel, bose magte, boosheid en kwaad in hierdie wêreld.

2. Die Algemene Sinode aanvaar dat hierdie oorwinning in baie gevalle nog nie ten volle sigbaar is nie, dat ons dikwels oorweldig is deur hierdie boosheid wat groter is as onsself, ook juis weens die swakheid van die mens, die verleiding van die sonde en die gebroke werklikheid.

3. Die Algemene Sinode aanvaar daarom dat ons as kinders van God nog steeds in ’n geestelike stryd gewikkel is teen die boosheid in al sy manifestasies in die wêreld, maar veral teen die kwaad wat in elke mens skuil.

4. Die Algemene Sinode bevestig weer eens dat dit van uiterste belang is dat die kerk sal leef vanuit die geloofsperspektief dat, hoewel die Bose gelowiges steeds bedreig soos ’n brullende leeu en versoek soos ’n engel van die lig, die bose deur die lewe, sterwe en opstanding van Jesus en die uitstorting van God se Gees oorwin en aan bande gelê is.

5. Daarom meen die Algemene Sinode dat enige sogenaamde bediening van bevryding wat die geloofswaarheid oor die lewe en werk van Jesus en die Gees van God misken, geen bediening van die evangelie is nie en ook geen vryheid bring nie.

6. Die Algemene Sinode moedig daarom alle gelowiges aan om deur die krag van die Heilige Gees (in die gees van die oorwinning van Jesus) die boosheid die stryd aan te sê deur spesifiek te fokus op die genadige verlossingswerk van Christus, sodat die kerk die ware kenmerke van Evangeliese gehoorsaamheid (liefde, genade, vergifnis en versoening) sal vertoon.

7. Die Algemene Sinode aanvaar die werklikheid dat daar ’n wye diversiteit van interpretasies en toepassing van die Bybelse boodskap oor die bose en demone binne die NG Kerk is. Daar is ruimte vir lidmate wat aan die werklike en persoonlike aard van die duiwel en demone glo, en daar is ruimte vir lidmate wat die Bybelse spreke oor die bose en duiwels anders interpreteer.

8. Die Algemene Sinode oordeel dat die getuienis van leraars en lidmate van die NG Kerk dat hulle in hulle bediening wel mense teëgekom het van wie hulle oortuig was dat hulle deur bose magte of demone gedemoniseer was – en ook hulle getuienis dat ’n bediening van bevryding baie van hierdie mense van kwellings, vreesagtigheid, haat teenoor God en sy gebod bevry het – nie sonder meer afgewys moet word nie. Die Sinode aanvaar dat daar verskillende interpretasies is oor die werklikheid al dan nie van gedemoniseerdheid. Dit geld ook vir die interpretasie oor wie en wat agter bepaalde bevrydinge lê.

9. In die lig daarvan is dit die oordeel van die Algemene Sinode dat ’n bediening van bevryding as ’n buitengewone bedieningshandeling onder bepaalde voorwaardes toegelaat sou kon word eerder as om dit geheel en al te verbied. Die voorwaardes waaronder so ’n bediening toegelaat sou kon word, hou in dat:

· die bediening van bevryding as ’n buitengewone bediening beoefen sal word en nie as deel van ’n roetine-pastoraat nie;

· dit onder toesig van en met rapport aan die kerkraad en die ring gedoen word;

· die persoon ook vir mediese evaluering verwys moet word. Daar rus ’n swaar verantwoordelikheid op persone wat so ’n bediening beoefen om mense nie skade te berokken deur siekte (onder meer psigiatriese versteurings) as besetenheid of gedemoniseerdheid te behandel nie;

· daar met sorg gewaak word teen ’n animistiese verstaan van die skepping en teen die neiging om te dink daar skuil magiese kragte in sekere voorwerpe; teen lang konfronterende gesprekke met bose magte, asook teen die gepaardgaande triomfalisme wat straal uit sensasionele byeenkomste van bevryding;

· daar verreken moet word dat die Gees van Christus in mense wat aan Christus behoort en sy Naam bely, leef. Bedieningspraktyke wat die algenoegsaamheid van die werk van Christus minag en daarmee die gereformeerde belydenis van die volkome verlossingswerk van die genadige God in Jesus op die spel plaas, word afgewys.

10. Die Algemene Sinode besef dat die verskillende kulture in ons land ons duidelik bewus gemaak het van die veel-fasettige aard van die siening oor die Bose; dat daar kontekste is waarin daar ’n werklike vrees vir eksterne bose magte is wat baie mense se lewens oorheers en dat hierdie lewenservaring ernstig opgeneem behoort te word. Die Algemene Sinode moedig daarom sy eie ampsdraers en lidmate aan, wat in sulke kontekste werk, om op verantwoorde wyse besondere aandag hieraan te gee met die doel om die radikale verlossingswerk van Christus met oorgawe te verkondig.