Galasiërs 5: Christus het ons vrygemaak

  1. Ons is vrygespreek

 

In Galasiërs 5 word twee werklikhede teenoor mekaar gestel. Aan die een kant die van slawerny. Daarom word iemand besny en moet hy en sy familie altyd aan die wet van Moses gehoorsaam wees. Die ander werklikheid word beskryf met die woord “VRY”. Die wet van Moses bring onderwerping en slawerny, terwyl Christus werklike vryspraak bring. Christus kom maak ons VRY van die wet.

 

In die brief aan die Galasiërs kom ons agter dat die mense deurmekaar was oor wat hulle moet doen om hulle verlossing te kan verdien. Hulle het allerlei vreemde dinge onderhou en vreemder dinge gedoen sodat hulle verlos sal word van dit wat hul terug hou, en in die proses net weer hulself vasgeketting aan iets nuut.

 

Die gemeente van Galasiërs is onseker oor watter werklikheid, die van slawerny of die van vryheid, die waarheid oor God se verlossing is. Hulle hoop dat Paulus die keuse tussen hierdie twee werklikhede vir hulle maklik kan maak. Hoop jy dalk ook partymaal dat iemand anders ‘n belangrike keuse vir jou makliker maak?

 

Paulus tiep dan hulle bootjie heeltemal om deur vir hulle te sê dat hulle besny kan wees of nie besny wees nie, dit maak nie eintlik saak nie. Die wet, die besnydenis en ander rituele en gebruike, hou nie verlossingswaarde in nie. In Christus is hulle, en ons, vrygespreek.

 

Ware verlossing lê in Christus. Niks wat ons as mens doen kan die waarde of betekenis van wat Jesus aan die kruis reeds in gehoorsaamheid aan die Vader vir ons gedoen het nie.

 

  1. “Nie een enkele ding nie,” genade alleen.

 

Paulus probeer die gemeente daaraan herinner dat hulle werklik niks kan doen om verlos te word nie: “Nie ‘n enkele ding nie.” Hy herinner hulle daaraan dat net God se genade vir hulle vryheid kan bring. Die wet, rituele, gebruike of selfs die besnydenis kan dit nie doen nie.

 

Vandag probeer mense ons ook dikwels oortuig, partykeer selfs ons eie gedagtes, dat ons sekere dinge moet doen om verlos, om vrygemaak, te word. Gaan gereeld na die biduur toe, bak pannekoek vir die kermis, dien op die komitee, gee jou tiende, sny die gras, doen jou huiswerk. Ja, al hierdie dinge is goed, maar ons moet nie dink dat hierdie dinge ons vry gaan maak nie. Nee, ons kan nie onsself red nie, net die Heilige Gees kan ons vry maak. Sonder dat ons dit besef probeer ons ons vryheid te verdien. Ons kan dit amper nie help nie. Dit is die normale manier hoe ons oor dinge dink, ek doen iets vir jou en jy doen iets vir my.

 

Maar, dit is gladnie hoe God werk nie. Nee. Hy doen alles vir jou, Hy maak jou vry.

 

Hy maak jou vry van onreinheid, losbandigheid, vyandskap, haat, woede, stryery, verdeeldheid, dronkenskap, uitspattigheid en allerhande dinge wat teen die Gees staan.

 

  1. God roep ons nie tot vryheid sodat ons skurke kan wees nie.

 

Die balans tussen vryheid en gehoorsaamheid was iets waarmee die gemeente in Galasië gesukkel het. Ons sukkel vandag steeds daarmee. Juffrou deel werk uit om te doen, sy gaan gou personeelkamer toe, gaan jy jou werk doen of gaan jy met jou vriend sit en gesels?

 

Galasiërs 5:6 wys dat geloof alleen sal bepaal hoe werk die balans tussen vryheid en gehoorsaamheid. Hierdie geloof gaan deur liefde oor in dade. Galasiërs 5:13 herinner ons ook om mekaar in liefde te dien. Die balans lê daarin dat geloof in die genade van God nie anders kan as om in dade oor te gaan nie.

 

As jy lief is vir jou meisie gaan jy nie heeldag net vir haar kyk nie, aanvanklik dalk. Maar jy gaan ook lekker dinge saam met haar wil doen. En dit is hoe ons liefde vir God ook werk. As ons sê ons is werklik lief vir die Here dan gaan ons nie anders kan as om deur ons dade ons liefde te wys nie.

 

Vryheid, leer Paulus, maak ons eintlik slawe van mekaar. As ons sê ons is vir God lief, en vir ons naaste soos onsself, dan kan ons nie anders as om in liefde aan mekaar verbind te wees nie. Dit is onvoorwaardelike liefde waarvan hier gepraat word. Liefde wat nie vra wat kan ek uit die verhouding kry nie, maar liefde wat vra wat kan ek tot die verhouding bydrae, wat kan ek gee, sonder om iets terug te verwag, Goddelike liefde.

 

Nelson Mandela, wat dikwels oor vryheid gedroom, gedink, gepraat en geskryf het, het ‘n groot rol gespeel om vryheid vir baie in Suid-Afrika ‘n werklikheid te maak, ten koste van homself. Hy het gesê: “Om vry te wees is nie net om die boeie af te gooi nie, maar om op so ‘n manier te leef wat die vryheid in ander respekteer en verbeter.”

 

Ons kan ongelukkig nie deel raak van die bevrydingsbeweging as ons self nie die bevrydingsliefde van Jesus in ons harte dra en ander in liefde dien nie.

 

  1. God los ons ook nie alleen nie.

 

Ons word opgeroep om in die vryheid wat Christus vir ons aanbied, Geesvervuld te leef en mekaar in liefde te dien. In Galasiërs 5:22 word ons juis herinner aan wat die vrug van die Gees is waartoe die vryheid wat God in Christus bewerk ons oproep.

 

Wanneer ons die vrug van die Gees uitleef, word dit moontlik dat ander ook die vryheid wat Christus bring in ons kan raaksien.

  1. Gebedstemas

 

Steek gerus ‘n kersie aan as jy God wil dank vir die Heilige Gees in jou lewe.

Steek ook graag ‘n kersie aan as jy voel jy benodig die krag van die Heilige Gees in jou lewe.

Steek ook graag namens iemand anders ‘n kersie aan wat kan doen met die krag van die Heilige Gees in hulle lewe.

 

En as jy voel jy kort meer liefde, meer lag, meer tevredenheid, meer geduld, meer vriendelikheid, goedhartigheid, getrouheid, nederigheid of selfbeheersing in jou lewe, steek ook graag saam met my ‘n kersie aan.

 

Ek gee nou geleentheid vir gebed terwyl ons rustig na die musiek van die Taizé gemeenskap luister.

Galasiërs 6: Die Drie Varkies

Eendag lank lank gelede was daar drie varkies. Die een varkie het in ‘n rondawel met ‘n strooi dak in die Transkei gebly, die ander varkie in ‘n houthuisie langs die see gebly, en die ander varkie in ‘n baksteen huis in Sunridge Park.

Hierdie drie varkies het almal rustig na die oggend Godsdiens op RSG gesit en luister. Die volgende oomblik is daar ‘n baie sterk wind en die varkie wat in die Transkei bly se dak waai van sy rondawel af. Hy kyk bo oor sy rondawel se muur en daar staan die nare wolf met ‘n groot glimlag op sy gesig. Hy spring vinnig in sy Hilux Bakkie en jaag na sy boetie by die see.

Hy kom toe by sy boetie by die see aan. Hy vertel hom van nare wolf wat sy rondawel se dak afgeblaas het en selfs sy goudvis uit die bak opgeeet het. Nie lank nie en daar is ‘n baie sterk wind. Die vensters ruk, die deure raas in hulle skarniere, en daar val die hele houthuisie by die see inmekaar. En raai wie staan buite en glimlag? Wolf. Die twee varkies spring in die Hilux Bakkie en jaag na hulle boetie wat in Sunridge Park bly.

Hulle kom by hulle boetie in Sunridge Park aan, klop aan die deur, maar daar is geen antwoord nie. Hulle klop weer. Weer geen antwoord. Hulle kyk na hulle horlosies en besef hulle boetie sal in die kerk wees. Hulle klim toe in die Hilux Bakkie en gaan kerk toe. Hulle kom die kerk binne en gaan sit saggies op die gallery terwyl dominee Krulstert besig is om uit die Bybel te lees.

Galasiërs het ontstaan in die vroeë 50’s na Christus se kruisiging. Paulus het hoofsaaklik die brief aan die Galasiërs geskryf omdat daar verwarring onder die mense was. Party het gesê daar moet gehoorsaam geleef word volgens die Wet van Moses, ander het gesê dat hulle vry mense is volgens die genade van God en nie meer die Wet hoef te onderhou nie.

Paulus wou die Galasiërs hierin onderrig. Hy wou hulle die onderskeid tussen wet en genade leer, en vanuit daardie onderskeid ook oor die Christelike Vryheid wat hulle kan geniet. Paulus begin deur die Galasiërs in Hoofstuk 5 te waarsku teen die misbruik van hulle Christelike Vryheid om sonde te doen. Hy gaan verder in die tweede gedeelte van Hoofstuk 5 en roep hulle op om te wandel volgens die Heilige Gees.

Vanuit ‘n Geesvervulde lewe behoort hulle nou hulle lewe te daaraan te wei om goed te doen. Hoe om so ‘n Geesvervulde goed doen lewe te leef verduidelik Paulus in Hoofstuk 6 vir ons.

As iemand teen jou oortree, of as jy sien iemand doen iets verkeerd, moet jy wat jou deur die Gees laat lei, so iemand sagmoedig reghelp.

Eweskielik sit die varkie boeties regop, hulle oë word groot, en hulle stertjies krul so bietjie meer.

Jy wat jou deur die Gees laat lei, moet die een wat sonde doen reghelp sodat hy nie weer sonde wil doen nie. Jy moet dit met ‘n sagmoedigheid doen, en jy moet vriendelik daarby wees, terwyl jy die persoon help. Jy moet nie die sondaar vrees of haat nie.

 

En pas op: jy kan self in versoeking kom om sonde te doen, dalk selfs aan die persoon wat teen jou gesondig het. Daarom hanteer almal met sagmoedigheid, vriendelikheid en baie liefde. Jy weet nie waarmee daardie iemand in sy binneste sukkel nie. Dalk het jy binnekort die sagmoedigheid en liefde van ‘n vriend nodig, wat jou kan help om jou laste te dra, as jy iets verkeerd gedoen het.

As vriende moet ons mekaar Geestelik wakker hou sodat ons nie sal ingee tot versoekings nie. En wanneer daar wel geswik word onder versoekings moet ons daar wees vir ons vriende sodat ons hulle Geestelik kan bystaan.

Vers drie mag dalk klink asof Paulus met woorde speel, maar hier praat Paulus eintlik net die waarheid so eenvoudig dat dit wys klink. As ons dink ons is iets, moet ons pasop, want ons is eintlik niks. In ons self is ons niks, al wat ons is, is te danke aan God.

Daarom, as ons begin dink ons is beter as ander maak ons ‘n groot vout. Want, al maatstaf wat ons behoort te hê om onsself te meet is onsself. Ons moet elke dag daarna streef om beter te wees as die vorige dag se self. Ons moet nie onsself wil vergelyk met ander wat verkeerd doen nie.

Om ander as maatstaf vir die lewe te gebruik is om dit te maklik vir jouself te maak. Om ander as maatstaf vir jou lewe te gebruik kan ook maklik veroorsaak dat jy neersien op ander. As jy ‘n eerbare lewe wil lei moet jy jou eie maatstaf tot ‘n meer Geesvervulde lewe wees.

Vers 5 bevestig weereens dat jy alleen gaan staan wanneer jy gaan moet rekenskap gee oor jou optrede. Die skuld van ander kan nie as verskoning gebruik word vir jou skuld nie. Kinders is baie lief daarvoor om te sê: “…,maar Sarel het dit gedoen.” Omdat Sarel dit gedoen het, maak dit nie vir my reg om dit ook te doen nie, dit maak vir jou en Sarel albei verkeerd. Elkeen is verantwoordelik vir sy eie lewe voor die Here.

In vers 7 vertel Paulus vir ons metafories dat ons attent moet wees op dit waarmee ons besig is. Ons moet nie onsself mislei deur slim praatjies nie, ons moet in alles wat ons doen gefokus bly op God. Wat ons saai, sal on sook oes. Ons moet nie die genadegawes wat Hy aan ons gegee het misbruik en mors nie, ons moet nie die Here spot nie.

Hoe ons leef nadat ons die evangelie gehoor het, is bepalend vir ons ewigheid. Met ander woorde, hoe laat jy jou denke vernuwe deur die Woord van God? Gaan jy maar net dieselfde aangaan met jou lewe as jy vanoggend hier uitstap? Of gaan jy al meer en meer begin leef soos wat die Woord van God vir jou sê om te leef? Gaan jy vanuit die krag van die Heilige Gees binne in jou vriendelik wees, sagmoedig wees, nederig wees, hulpvaardig wees, of gaan jy maar aangaan op jou eie padjie en op almal trap om ten alle koste bo uit te kom?

Waar jy gaan uitkom in die lewe, hang af van waar jy gaan lewe. Of in Paulus se taal, wat jy gaan oes, hang af van die grond waarin jy saai. As jy vleeslike genot najaag, sal jy tydelike genot kry. Maar as jy ‘n meer Geesvervulde lewe najaag, sal jy die ewige vreugde bekom.

Paulus vat sy argument vas deur te sê dat as daar ‘n geleentheid is om goed te doen, dan moet ons as Christene, wat daarna streef om al meer Geesvervulde lewens te lei, goed doen. Ons moet altyd daar wees vir ander, gereed om hulle te help as hulle sukkel.

 

 

 

 

Dominee Krulstert sê Amen, die kerkklok lui, en die twee varkies ontmoet hulle boetie by die trappies van die kerk, en saam stap hulle huistoe. Net voordat hulle by die huis kom sien hulle vir wolf. Hy blaas en hy blaas, die bome se blare waai woes, selfs die blomme in die tuin voel hoe wolf blaas. Hulle vries. Kwaad. Hierdie wolf kom soek alweer moeilikheid.

Maar die derde varkie vra vir sy twee varkie boeties: “Onthou julle wat ons nounet in die kerk gehoor het? Onthou julle wat Paulus vir die Galasiërs gesê het?” Galasiërs 6:1 sê: “Broers, as iemand in die een of ander sonde val, moet julle wat julle deur die Gees laat lei, so iemand in ‘n gees van sagmoedigheid reghelp.”

Kom ons gaan help eerder vir wolf reg as om die lewe vir hom moeilik te maak. Kom ons gaan gesels met hom. Kom ons gaan luister na sy storie, dalk het hy seer binne homself. Wat ons is, is te danke daaraan dat ons die Here ken, kom ons vertel vir wolf van Jesus, hy kan ‘n heel nuwe wolf word as hy vir Jesus ken.

Solank die geleentheid daar is om die goeie nuus van Jesus te vertel, moet ons dit doen. Of dit nou vir ‘n wolf is, en of dit vir jou buurman is wat vandag nie hier in die kerk is nie. Dra mekaar se laste en hou aan om die goeie nuus van die opgestane Jesus Christus wat die dood oorwin het te vertel.

Amen.

Galasiërs 6: Die gelowige se verantwoordelikheid teenoor sy medemens

In die eerste ses verse van hierdie hoofstuk fokus Paulus op die gelowige se verantwoordelikheid teenoor sy medemens – ons moet mekaar se laste dra. Om getrou aan onsself en die evangelie te wees, moet ons bereid wees om goed te doen aan ander mense. Dit mag nie net vir die gelowige oor goed lyk godsdiens gaan nie, maar dit moet oor daadwerklike toewyding aan God en ons medemens gaan. Ook hulle wat in die een of ander sonde verval het, moet in ‘n gees van sagmoedigheid reggehelp word. Die manier waarop ons dit doen, is belangrik. Doen dit op so ‘n manier soos jy graag sou wou hê iemand jou met jou las moet help!

Baie keer dink ‘n mens jy kan nie iemand anders se las dra nie, want jy self gaan gebuk onder ‘n swaar las. Werk dit regtig so? Maak jou las dit vir jou onmoontlik om iemand anders te help?

In hierdie opsig dink ek altyd terug aan my kinderdae toe ek ‘n swaar emmer water vir my pa moes aandra. Ek het skeef-skeef aangesukkel. Die emmer het kort-kort teen my knie gekap en ek het water gemors. Ek was ongebalanseerd. Ek het soms van die water uitgegooi om die emmer ligter te maak, maar dit het ook nie juis gehelp nie.

Al wat regtig gehelp het, was om nog ‘n emmer water op te tel en die twee emmers op een slag te dra. Op dié manier was jy meer gebalanseerd, het jy baie makliker geloop en niks water gemors nie.

In elkeen se lewe gebeur dit soms dat die laste van die lewe net aan die een kant van die weegskaal ophoop. Dit trek ‘n mens van balans af. Maar net soos die emmer water, help dit nie om die oortollige gewig aan die een kant weg te neem nie. Baie keer kan jy nie. Dit is beter om nog laste op die ander kant van die weegskaal te plaas. Dan raak jou lewe weer gebalanseerd. Deur met ander woorde die gewig te verdubbel, het jy jou las ‘ligter’ gemaak.

Hoe dikwels dra ek en jy ons nie dood aan ons eie laste nie? Loop ons nie soms skeef onder ons kruis, ons verdriet, ons teleurstellings en krisisse nie? En dit maak dat ons soms balans verloor. Hoe kan ons hierdie laste ligter maak of balanseer? Deur die laste van ons vriende of die mense rondom ons te dra. Deur iets vir iemand rondom jou te beteken. As jou kruis jou begin skeef trek, tel jou medemens se kruis ook op en so sal jy perspektief kry en verligting ervaar.

Baie keer wil ons ook nie iemand se las dra nie, want ons sê so gou die spesifieke persoon het self  die probleem oor hom of haar gebring. Ons moet versigtig wees om so te redeneer. In die storie van die barmhartige Samaritaan vertel Jesus van ‘n man wat daardie uiters gevaarlike pad tussen Jerusalem en Jerigo gestap het. As daar een man was wat moes geweet het hy gaan aangeval word, is dit hy. Die priester en Leviet het verbygestap, maar ‘n Samaritaan het hom jammer gekry en gehelp. Hy het nie die man verwyt vir die dom ding wat hy gedoen het en hom daarom aan sy ellende oorgelaat nie, maar, so vertel Jesus self, hy het hom onvoorwaardelik gehelp en so sy las op hom geneem.

In verse sewe tot tien vermaan Paulus die gelowiges om goed te doen aan mede-gelowiges maar ook aan nie-gelowiges (vergelyk ook 1 Tes 5:15). Daar is soveel bewyse van hoe die vroeë Christene verantwoordelikheid geneem het vir die fisiese nood en behoeftes van mekaar (Hand 2:44-45; 4:32-35; 1 Tim 5:8; Jak 1:27). Belangrik om te onthou, is dat hierdie verantwoordelikheid teenoor alle mense, dus ook teenoor nie-gelowiges geld (Rom 12:20; Gal 5:14).

Moderne navorsers soos Meeks, Malherbe en Theissen het antwoorde gesoek op die vraag waarom die vroeë Christendom so geweldig vinnig en ver versprei het. Hulle het uitgevind dat kwessies soos armoede aangespreek is. Die vroeë Christene het ook uitnodigings gerig aan mense op die buiterand van die samelewing, vervreemdes het aandag ontvang en klasse ongelykheid is sover as moontlik uit die weg geruim. Uit die navorsing van hierdie geleerdes is dit duidelik dat die vroeë Christendom die mees dinamiese alternatief op ‘n sisteem van ekonomiese onreg was!

Waar staan ons in terme van Paulus se vermaning om goed te doen en ander se laste te dra? Ek lees onlangs hoedat mense uit ‘n bepaalde gebied in een van ons groot stede weggetrek het. ‘n Nuwe bevolking het daar ingetrek. Drie tradisioneel Afrikaanse gemeentes het toegemaak. Van die kerkgeboue is verkoop en as Moslem tempels ingerig. Daar is agteruitgang. Sypaadjies lyk onversorg, daar is gate in die pad, straatkinders is oral te sien, daar is volop bedelaars, misdaad het toegeneem, ensovoorts.

Die interessante is dat te midde van hierdie negatiewe situasie daar ‘n bloeiende Baptiste gemeentetjie is. Hulle het aangepas by die veranderende omstandighede. Op hulle gronde is daar ‘n bouery. ‘n Splinternuwe saal waar straatkinders skoolonderrig ontvang, het tot stand gekom. Vrydagaande word daar byeenkomste gehou vir jongmense waar hulle kos vir hulle mae en siele kry. Besighede se beursies het begin oopgaan, want hierdie gelowiges het werklik ander mense se laste begin dra. Hulle het iets gesnap van die feit dat hulle nie onder die wet van Moses staan nie, maar onder die wet van Christus. En dit beteken om Hom te vergestalt en gevolglik deernis aan ander mense te betoon!

Paulus herinner ons dan ook daaraan dat ons sal oes dit wat ons saai. Ons kan God nie mislei nie. Hy sal ons volgens ons dade oordeel. As ons saai in die land van selfsug, sal ons die dood oes (Rom 8:6,13; Ef 4:22-24; 2 Pet 2:12). As ons saai op die land van Gods Gees, sal ons die lewe oes. Ons moet aan onsself en ons belange sterf sodat Christus in ons gestalte kan kry. Soos Christus sy lewe vir die mens afgelê het, so moet ons ook vir ons medemens leef.

Paulus moedig ons ook aan om nie moeg te word om goed te doen nie (sien ook 2 Tes 3:13; 2 Kor 4:1,16). Dit herinner sterk aan Jesus se storie in verband met die laaste oordeel (Mat 25:31-46). Hierin gaan dit oor eenvoudige alledaagse dade van goedhartigheid wat ons moet doen, soos byvoorbeeld om kos, water, klere en huisvesting te gee aan dié wat dit nodig het. Maar dit wil lyk of dit juis hierdie ooglopende dinge is waarmee ons soms so sukkel. Miskien is dit die rede waarom Christus daarna verwys het.

Kom ons hou gevolglik aan om goed te doen. Dit is nie altyd maklik om ander se laste saam met jou eie te dra nie. Dit vra opoffering en is dikwels baie dreinerend, maar dit is wat Christus van ons vra. Terwyl ons nog tyd oor het, moet ons elke geleentheid aangryp om goed te doen aan almal wat ons pad kruis. Ons moet ons hart en ons hande vir almal oopmaak.