1 Samuel 3:1-18

Ons skakel vanoggend in na kanaal 1792, en dit is tyd vir die nuus uit Israel. Ons verslaggewer staan gereed vir die nuutste gebeure vanuit die tempel.

V:         Eli, ons hoor dat jy vanoggend ‘n ontstellende profesie van jou mindere, Samuel die 13jarige seuntjie ontvang het. Hoe het jy gevoel toe jy die nuus ontvang het?
E:         Dit was maar ‘n ongemaklike situasie, want ek is gewoonlik die een wat die profesie vanaf die Here ontvang en nou het Samuel dit ontvang…
V:         Samuel, hoe het dit gevoel om vir Eli, wat heelwat ouer as jy is, hierdie slegte nuus te gaan vertel?
S:         Dit was ‘n ongemaklike situasie, Eli is gewoonlik die een wat vir my sê wat om te doen…
V:         Eli, hoe het dit vir jou gevoel om so ‘n profesie te kry van iemand wat jou mindere is?
E:         Ek was aanvanklik geskok gewees dat die jong seuntjie vir my sulke swaar en moeilike nuus kom vertel.
V:         Samuel, soos wat ek dit van die ooggetuies verstaan, kon jy aanvanklik nie die stem van die Here hoor nie. Hoe het Eli jou gehelp om te verstaan dat dit die Here is wat met jou praat?
S:         Eli het my deur die proses gementor en vir my uitgewys waarop ek attent moet wees wanneer die Here met my probeer praat. As dit nie vir Eli was nie, sou ek nie die stem van die Here herken het nie.

Iewers in ons lewens was ons almal al in Eli of Samuel se skoene. Eli het gereeld raad aan Samuel gegee oor hoe om ‘n goeie leier in die tempel te wees, oor hoe om sy werk tot die beste van sy vermoë te doen. Eli het vir Samuel gementor in die weë van die Here. Samuel het weer op sy beurt mooi geluister na die raad wat Eli hom gegee het en dit getrou gevolg om sy werk na die beste van sy vermoë te doen.

Toe op ‘n dag besluit die Here om die rolle van mentor en mentee om te keer. Eli het al blinder en blinder geraak met die jare en Samuel moes hom meer en meer help met die daaglikse tempel take. Ons lees dat dit Samuel se werk was om die tempel se deure elke oggend oop te maak. Geleidelik het die twee mekaar al meer en meer begin vertrou in diens van die Here.

Dalk staan jy vandag in die skoene van Eli. Dalk is jy aan die stuur van ‘n groot besigheid, of het baie invloed onder mense of jy geniet ‘n senior posvlak as gevolg van al die jare se getroue diens… wat is die goed wat dit vir jou sal moeilik maak om die Here se stem te hoor by iemand wie jy as jou mindere beskou? Hoekom is jy versigtig om te luister na iemand met minder mag, ervaring, senioriteit of status as jy?

Hoekom luister ons so graag na die mans en vroue met die groot naam? Hoekom is ons geneig om die wat ons as ‘n mindere sien se opinie as ongeldig te ag?

Wanneer jy jouself vang die volgende woorde dink moet jy weet jy is op dun ys, woorde soos:
·      Jy is net ‘n laaitie, wat weet jy?
·      Jy het nog nie ervaar wat ek ervaar het nie…

Met hierdie tiepe gedagtes plaas ons onsself gewoonlik bo die ander, en net daar en dan besluit ons om nie verder te luister nie, want hy of sy weet tog nie regtig wat hy of sy sê nie.

Kom ons skuif die kollig vir ‘n oomblik na Samuel.

Samuel was waarskynlik 12/13 jaar oud toe hy die profesie van die Here ontvang. Hy het nie gevra vir die bonatuurlike insig nie. Die Here het dit aan hom geopenbaar en skielik weet hy iets wat Eli nie weet nie, skielik het hy in sy jeugdige ouderdom insig tot iets baie groter as hyself.

Hy besef die posisie waarin hy nou is. Hy wonder, hoekom het die Here nie direk aan Eli verskyn nie, hoekom aan Hom? Wat gaan hy nou hierdie nuwe insig maak? In effek het hy oor kennis beskik wat ‘n oorgang in mag aandui, hoe gaan hy nou hierdie oorgang maak?

Bly hy stil en laat Eli en sy familie doodgaan soos wat inelkgeval sou gebeur? Of gaan vertel hy aan Eli dat die Here besig is om met hom die pad as nuwe profeet van die tempel te stap en dat Eli se tyd besig is uit te loop?

Ongemak sit ‘n mens gewoonlik in ‘n veg of vlug situasie, gaan jy jou ongemak tegemoet of vlug jy van dit wat jou ongemaklik maak?

As Eli en Samuel van hulle ongemak gevlug het, sou Saul nooit deur Samuel as koning gesalf gewees het nie, sou Salomo nie koning gewees het nie, sou Dawid nie koning gewees het nie. Dit kon alles moontlik gebeur het as Eli besluit het om nie na Samuel te luister nie, en hom laat doodmaak het omdat hy gedink het dat Samuel sy mag probeer oorneem met ‘n slim truuk.

Jou ego bepaal gewoonlik of jy gaan veg of vlug teen jou ongemak wanneer jou mindere betrokke is. Gaan jy toelaat dat jou ego jou beroof van wysheid of gaan jy jou ego opsy skuif en bereid wees om na jou mindere te luister?

Kom ons doen ‘n oefening:

1.     Dink aan iemand wat jou mindere is, waarmee jy in die laaste jaar kontak gehad het, wat dit regkry om voluit te lewe.
2.     Dink aan iets wat hy/sy doen wat jy bewonder, respekteer of ook sou wou doen. Wat kry hy/sy reg?
3.     Nou, vra jouself af, wat sou jy kon doen sodat hy/sy dit vir jou kan leer?

Om by mekaar te leer is daar brûe tussen ons nodig. Watter brûe bestaan reeds tussen jou en jou mindere? Watter brûe sal jy tussen julle moet versterk? Watter brûe sal jy tussen julle nog aan moet bou?

Eli en Samuel se brug was vertroue en respek vir mekaar, terwyl hulle hulle ego uit die tempel gehou het en dit het dit moontlik gemaak dat hulle saam voor die aangesig van God in Sy diens kon staan. Die oomblik wanneer ons besef dat ons lewe voor die aangesig van God verander ons houding en perspektief gewoonlik.

Om dit op ‘n eenvoudige manier uit te beeld, die oomblik wanneer die dominee in ‘n vertrek instap verander die woordeskat van die grappe dadelik. In die kerk probeer ons mekaar help, in die kerk maak ons vir mekaar plek, in die kerk… Wanneer besef ons dat God nie net in die kerk is nie, maar ook by die werk, ook by die braaivleis, ook by die huis? Wanneer besef ons dat ons lewe voor die aangesig van God?

Wat keer jou dat jy saam met die Samuel of Sarika in jou, voor die aangesig van God, kan diens doen?

Samuel het, al was hy bang, oop kaarte met Eli gespeel, hy het hom alles vertel en niks weggesteek nie. En Eli, met die besef dat hy onderdanig aan God is, vir Samuel gesê: “Hy is die Here, laat Hom doen soos Hy wil.” Hy het Samuel nie verdink van een of ander slinkse planne nie, maar in vertroue en respek steeds eer aan die Here gegee. Hy is die Here, laat Hom doen soos Hy wil.

Is jy bereid om soos Eli na Samuel of Sarika, jou mindere, te luister?

Is jy bereid om soos Eli, met al jou mag, gesag, aansien en geld, jouself ondergeskik te stel aan die Woord van die Here?

Handelinge 1:1-11

Vandag herdenk ons die hemelvaart van Jesus wat ‘n hele paar jaar gelede gebeur het. Lukas vertel vir ons van hierdie gebeurtenis in die brief wat hy aan Teofilus skryf. Waar die Lukas evangelie oor die lewe van Jesus gegaan het, gaan die Handelinge van die apostels oor wat die dissipels nou gaan maak met alles wat hulle by Jesus geleer het.

Vandag se storie speel op die Olyfberg, so kilometer buite Jerusalem af. Jesus se dissipels vra Hom of dit nou die tyd is dat Hy die koninkryk van Israel gaan oprig. Hy antwoord hulle dat dit nie vir hulle is om te weet wanneer die tyd is nie. Wat hulle wel mag weet is dat hulle krag sal ontvang wanneer die Heilige Gees oor hulle kom, en dat hulle Sy getuies moet wees. Nie net in Israel nie, maar tot in die uithoeke van die wêreld.

Nadat Hy dit gesê het vaar Hy toe op na die Hemel en die dissipels staar Hom agterna. Hulle kyk en hulle kyk, so soos ‘n groep mense by die see wat kyk hoe die son sak oor die water.

Hoekom staan hulle net daar en kyk hoe Jesus op die wolke verdwyn? Wat dink jy gaan deur hulle koppe terwyl hulle daar staan? Wat dink hulle? Hulle kon dalk gedink het dat Jesus weer, met groter heerlikheid, gaan terug kom uit die wolke soos in Lukas 9:28-36. Dalk was hulle baie hartseer en onseker oor hoe hulle nou op hulle eie moet aangaan? Of was hulle dalk net heeltemal deurmekaar oor wat alles voor hulle afspeel? Een oomblik kry hulle ‘n opdrag om getuies regoor die wêreld te wees en die volgende oomblik verdwyn Jesus, hoe gaan hulle dit sonder Hom regkry?

Vers 10 en 11 verhelder letterlik die dissipels se situasie. Skielik verskyn daar twee engele langs hulle. Die sê toe vir hulle: “Hoekom staan julle so na die hemel en kyk?” Die engele se vraag maak dit duidelik aan die dissipels dat hulle nie met groot oë na die hemel hoef te kyk nie. Hulle hoef nie dat hulle vrese en vraagtekens die oorhand oor hulle kry nie. Die Here het hulle nie bymekaargeroep om almal net die heeltyd daar op een plek te staan nie. In dieselfde asem kan hulle rustig en vol vertroue wees, dat die Here Jesus weer terugkom.

Met hierdie vraag en vertroosting van die engele kom die dissipels in beweging, en hulle begin die een voet voor die ander te sit om by Jerusalem uit te kom, om daar te gaan wag en te volhard in gebed.

Die dissipels het ‘n sekere verwagting gehad van wie Jesus vir Israel sou wees en wat Hy vir Israel sou doen. Hulle het gedink dat Hy die een sou wees wat op ‘n kragtige perd, vanuit die Ooste, die stad sou inry en alle magte sou verower soos Dawid van ouds. Toe gebeur die teendeel, hy kom op ‘n donkie die stad vanaf die Weste kant ingery en word gekruisig soos ‘n misdadiger.

Ons het dalk soms soos die dissipels sekere verwagtinge van wie Jesus is en wat Jesus vir ons behoort te wees. Ons dink dalk aan die Here as ‘n Kersvader wat net lekker en gemaklike dinge vir ons gee. Wanneer ons só dink, moet ons onthou dat Jesus ‘n moeilike opdrag aan sy dissipels gegee het nie. Dat Hy hulle gevra het om hulle lewe op te offer vir Sy Naam. Gemak was verseker nie deel van die pakkie nie.

Verlede week is ek op pad terug huis toe vanaf die skool toe val ek in die middel van ‘n gesprek op RSG in. Hulle is toe besig om oor ‘n kwaliteit lewe te gesels. ‘n Man bel in en vertel dat hy langs die pad vroue, al laggend, gesien hout bymekaar maak het. Seker vir die aand se vuurtjie. Hy wonder toe by homself, wat is beter, is ‘n gemaklike of ‘n gelukkige lewe?

Iets gebeur wat jou destabiliseer, wat jou ontwrig, gaan jy laat dit jou tot stilstand ruk, of gaan jy juis dit gebruik om jou in beweging te bring?

Die kerk leef vandag in die tyd tussen die hemelvaart en die belofte in vers 11 dat Jesus weer gaan terugkom. Dit is ‘n tyd vir die kerk om die opdrag van vers 8 uit te voer: “Om Sy getuies te wees in Jerusalem sowel as in die hele Judea en Samaria en tot in die uithoeke van die wêreld.” Ons leef vandag met hierdie opdrag van God, om Sy getuies te wees orals waar ons gaan. Is ons Sy getuies? Leef ons soos ‘n getuie van Jesus Christus in alles wat ons doen?

Hoe lyk ‘n getuie van Jesus Christus?

‘n Getuie van Christus is iemand wat geregtigheid, justice, regverdigheid vir almal najaag. ‘n Getuie is iemand wat sy of haar vyande lief het. ‘n Getuie is iemand wat omgee vir die op die randte van die samelewing, die uitgeworpenes. ‘n Getuie van Christus is iemand wat nie daardie gewaagde epos aanstuur nie, is iemand wat besigheid op ‘n eerlike manier doen. ‘n Getuie van Jesus Christus is iemand wat alles in sy of haar mag doen om soos Jesus te leef.

Is jy ‘n getuie van Christus wat besig is om die hemel af te bring aarde toe, of staar jy nog na die wolke?

Die versoeking is baie keer daar om te reageer soos die dissipels aanvanklik gereageer het: passief, deur op een plek te bly staan en nie te doen waarvoor hulle geroep is nie. Ek doen dit baie. Ek lees my Bybel en leer by Jesus soos die dissipels, maar wanneer dit by die doen deel kom staan ek stil. Ek wil net nog ‘n bietjie lees en leer voordat ek gaan en doen. Ek wil net ‘n bietjie meer elke maand verdien voordat ek daardie EFT opstel vir my maandelikse dankoffer. Ek wil myself net bietjie meer bekwaam voordat ek op daardie uitreik gaan. Ek wil… Ek wil… Ek wil… Waar is God se wil? Waar is die ruimte vir die Heilige Gees as ek so in beheer wil wees die heeltyd?

Ons is nie geroep om stil te staan, te spekuleer of eers net daardie laaste dinge klaar te maak nie, maar juis om terug te keer na ons konteks, ons Jerusalem, ons huise, ons werke, ons vriende en ons families, om dáár en verder te gaan vertel van wie die Opgestane Jesus is.

Die troos in dit alles is dat ons dit nie alleen doen nie.

Nadat die engele met die dissipels in vers 11 gepraat het, reageer hulle en gehoorsaam Jesus se opdrag in vers 4, en gaan terug na Jerusalem, gehoorsaam aan die Here.

Ons moet mekaar se engele wees.

Ons moet mekaar herinner om nie net stil te staan en na die hemel te staar nie. Ons moet mekaar in beweging bring om uit te gaan en te vertel van Jesus, by die huis, by die werk, by die braaivleisvuur, oral waar ons gaan. Jesus moet op ons lippe wees.

Ons moet mekaar se engele wees, ons moet mekaar in beweging bring. Saam is ons beter, saam in beweging kan ons ‘n reuse verskil maak.

Johannes 12: Hoe lyk onvoorwaardelike liefde vir jou?

Kort tevore in Johannes 11 het Jesus vir Lasarus uit die dood uit opgewek. Iets wat almal se hare laat ruis het en ore laat spits het. Soveel so dat terwyl die skares na Jesus gestroom het, was daar planne gemaak om Hom uit die weg te ruim (11:45-57). Dit was so ‘n groot storie dat daar selfs pogings was om Lasarus te vermoor (12:9-11).

 

Al meer en meer mense begin in Jesus belangstel as gevolg van die stories wat die rondte doen. Wie is hierdie Jesus? ‘n Groot skare wag Jesus in wanneer Hy Jerusalem binne ry. Hiervan hou die fariseërs gladnie! Deel van hierdie Paasfeesgangers was ‘n groepie Grieke wat die Joodse geloof aangeneem het. Hulle wou ook vir Jesus ontmoet.

 

Hulle praat met Filippus, Filippus praat met Andreas en Andreas met Jesus. Wat hierdie interessant maak is dat beide Filippus en Andreas voorheen Grieke was voordat hulle mense van die weg geraak het wat vir Jesus volg.

 

Dan draai die storie skielik.

 

“Die tyd het gekom dat die Seun van die mens verheerlik moet word.” Voor dit het Jesus gereeld gesê dat Sy tyd nog nie gekom het nie (7:30; 8:20).

 

7:30 “Hulle wou Hom toe gevange neem, en tog het iemand dit gedoen nie, omdat sy tydnog nie gekom het nie.”

 

8:20 “Hierdie dinge het Hy gesê in die vertrek waar die offergawekiste gestaan het. Hy was toe besig om die mense in die tempel te leer. En tog het niemand Hom gevange geneem nie, omdat sy tyd nog nie gekom het nie.”

 

Tyd is ‘n belangrike beginsel om mooi te verstaan. Die prediker praat ook baie van tyd. Dat daar ‘n tyd vir alles is, en hoe alles op die regte tyd sal plaasvind. So was dit ook met Jesus. Hy moes wag vir die regte tyd om Homself en Sy roeping te openbaar.

 

Groente kan nie sommer net enige tyd geplant word en dan gehoop word dat daar drie maande later iets te ete sal wees nie. Nee, dit is belangrik om te weet, wanneer om wat te doen. Tydsberekening is alles!

 

Die saad wat moet sterf voordat dit die groot oes kan inbring het nie veel verduideliking nodig nie. Ons kan vandag na die aartappel kyk. Jesus se dood word as so ‘n plant van ‘n moer gesien. Deur die plant van die moer (Jesus) sal die moer sterf en nuwe aartappels na vore bring. Jesus bring nuwe lewe.

 

Om Hom te volg is om saam met Hom te sterf, om Hom as ware selfs tot in die grond in te volg. Johannes beskryf belangrike sake met sterk woorde. Liefde teenoor haat.

 

In vers 25 word hierdie sterfbeeld in die grond die vereiste vir persoonlike wins. Jesus wat sterf, wat die ewige lewe moontlik maak, is wat ons as dissipels oproep om self te sterf en daardeur die ewige lewe binne te tree. Die deur staan oop. Sommige van ons leef ‘n drumpel bestaan, ons kan nie besluit waar ons wil wees nie. Mense wat in deurkosyne staan weet nie of hul kom of gaan nie. Waarheen is jou lewe oppad?

Soos Jesus vir ons gesterf het, moet ons ook bereid wees om te sterf om werklik, in die volheid, te kan lewe.

 

Kontras is ‘n tegniek wat fotograwe gebruik om besonderse foto’s te neem. Deur subtiel met kleur te speel kom die verskil sterk na vore. Die verrassende verskille help ons om alles beter te sien en te verstaan.

 

Die Johannesevangelie is ‘n grafiese evangelie, propvol kontras.

  • Jesus se hoogste strewe was om te sterf
  • Werklike lewe begin deur die dood
  • Die kruis ‘n simbool van redding word.

 

  1. Jesus se hoogste strewe was om te sterf

 

Ons lewe in ‘n tyd waar alles gedoen word om langer te lewe. Van Antoinette Pienaar en Oom Johannes se kankerbossie tot The Body Shop se nagroom, alles vir ‘n langer lewe. Dit is daarom nie vreemd dat so baie mense strewe om so lank as moontlik te leef nie. Jesus se antwoord op waarna Hy streef in die lewe, is om te sterf.

 

Deur die loop van die Johannes evangelie gebruik Jesus talle “Ek is” uitsprake gekoppel aan beelde om iets meer oor Homself te vertel:

 

  • Die brood van die lewe Johannes 6:22-59
  • Die lig van die wêreld Johannes 8:12-43
  • Die deur en die goeie herder Johannes 10:1-21
  • Die opstanding en die lewe Johannes 11:1-44
  • Die weg, die waarheid en die lewe Johannes 14:1-31
  • Die ware wynstok Johannes 15:1-27

 

Dit is van die begin af duidelik dat Jesus gekom het om ons te red van onsself en ons selfsugtige begeertes.

 

Wanneer ons oor die wêreld nadink, is daar ‘n skerp kontras tussen die twee beelde van die wêreld wat na vore kom.

 

Aan die een kant is die wêreld ‘n asemrowende toneel van skoonheid. Of dit die natuur of die glimlag van ‘n kind is, die wêreld is mooi. Dit is God se wêreld en Hy is tot die dood toe lief daarvoor. Johannes 3:16 beskryf die diepte van God se liefde vir die wêreld wat Hy gemaak het en steeds versorg.

 

Aan die ander kant is die wêreld ook ‘n plek waar die afgryslikste dinge gebeur. Mense onderdruk mekaar en die natuur word bedreig deur die hand van die mens. Paulus sê al in Romeine 8 dat die skepping kreun. Lank voor die bestaan van steenkoolkragsentrales of strooitjies. Die rede vir die pyn is in die stelsel wat deur die mens ontwerp is en in stand gehou word. Die stelsel wat sekere mense bevoordeel, dikwels ten koste van ander, en ongelykheid en ongelukkigheid in plek hou.

 

  1. Werklike lewe begin deur die dood

 

In ‘n eenversvergelyking word Jesus se verheerliking in landboutaal verduidelik. Op ‘n vreemde manier word die beeld van saad wat in die grond moet sterf en die oes wat daardeur moontlik word, die prentjie om Jesus se dood te verstaan. Sake word selfs nog ernstiger wanneer die vergelyking op die dissipels toegepas word.

 

Soos aartappels moet ons sag raak, en onsself laat sterf sodat ons werklike lewe kan voortbring. Vanuit ons dood vir die menslike begin ons werklike te lewe vir en in die Goddelike. In die voetspore van Jesus is dit ook nou vir ons bedoel. Johannes roep ons elkeen om te sterf aan ons eie belange. In skerp taal noem hy dat ons ‘n haat van die eie ek moet hê ter wille van die ewige lewe.

 

  1. Die kruis as simbool van redding

 

Die grootste kontras wat Johannes vir ons wys is die kruis. Terwyl die kruis as die gruwelikste teregstelling en straf beskou word, het Jesus die kruis as ‘n verhoogde platform gesien. Soos met die donderweer, waar net sekere die stem van die Vader gehoor het, sien net die wat met geloofsoë na die wêreld kyk die verhoging en verheerliking in plaas van die teregstelling en vernedering raak.

 

Deur hierdie handeling word ons almal saam uit die stof van die aarde opgetel. Ons word afgewas en aangebied om geur aan die lewe te gee. Om te lewe met, regtig te lewe, nie vir onsself nie, maar vir die verheerliking van Sy naam!

 

Name above all names, You are worthy of all praise, and my heart will sing, how great is our God!

 

Anders as die ander evangelies, sien Johannes Jesus se lyding en sterwe nie as ‘n laagtepunt nie, maar as ‘n hoogtepunt. Die kruis is nie ‘n vernedering nie, maar ‘n verhoging van Jesus. Die klimaks van Sy aardse bediening is die kruis.

 

As ons na die kruis kyk, kan ons met reg dink en sê: “Dit is hoe onvoorwaardelike liefde lyk!”

 

Vir wie, of vir wat, is jy bereid om jouself op te offer? Jesus het Homself geoffer vir jou! Hy het doodgegaan sodat ons elkeen voluit kan leef, sonder enige sonde vas ons wil vashou of verstrik. Hy het gesterf sodat ons sonder enige bande kan leef!